نفس نطقيست، بيزبان گوياست
شاعر : اوحدي مراغه اي
اين بداند کسي که او جوياست | | نفس نطقيست، بيزبان گوياست | در دهن زوق و در قدم رفتار | | در بصر نور و در زبان گفتار | به ره فکر و فهم پوييدن | | قوت سمع و لمس و بوييدن | جمله را نفس ره نماينده است | | همه از فيض نفس زايندهاست | گفتن او به رمز و راز بود | | ديدن او به امتياز بود | به هزارت زبان کند تعليم | | بر تو از بسکه مشفقست و رحيم | تا ز نيک و ز بد شوي آگاه | | مينمايد ز صد طريقت راه | نور او عکس بر تو اندازد | | او چه شايستهي خودت سازد | منهي غيب و سرنوشته شود | | نور او در تنت فرشته شود | زدن هر نفس نشاني ازوست | | جستن هر رگي زباني ازوست | و آن پايت دليل راه بود | | جستن سر نشان جاه بود | خبرت گويد و ز آزادي | | جستن چشم راست از شادي | يا سخنهاي دشمنان ز قفا | | جستن چشم چپ نشان جفا | هر يکي زان دليل بر حاليست | | جنبش هر يکي به منواليست | اندر اوقات رنج و بحرانات | | هم چنين حکم نبض شريانات | متفاوت بر اختلاف هوا | | نبض نملي دليل ضعف قوا | ملتوي بر کمال بيماري | | مرتعش بر حرارت طاري | نزد آن کاهل معرفت باشد | | و آن دگرها بدين صفت باشد | گوش کن تا چه پرده ميسازند؟ | | سر بسر واقفان اين رازند | بيزبان با تو راز ميگويند | | مينيوشند و باز ميگويند | که: غلط کم کن و تو کرده غلط | | زين ورق در سخن نقط به نقط | در فراست دليل بر فاليست | | چر يک اندام نيز در حاليست | صورت حيلتست و کج بيني | | خال در چشم و ميل در بيني | مرد مغرور و ارجمند بود | | طرح بيني اگر بلند بود | از حمايت حديث گويد باز | | گردن و ريش و پاي و قد دراز | شب و روز و تو خفته غافلوار | | اينچنين کارخانهاي برکار | چه کني گر نه مبتلا باشي؟ | | چون که در تحت اين بلا باشي | همه را اعتبار داند کرد؟ | | کيست کين را شمار داند کرد؟ | نتوان بود بيکشيدن رنج | | شاد منشين، که در سراي سپنج | وين چنين ساز و آلتت دادند | | زان بدين عالمت فرستادند | چارهي کار خويشتن سازي | | تا به اينها نظر دراندازي | سر اينها چو باز دانستند | | زيرکاني، که راز دانستند | گنجوش سوي کنج غار شدند | | زين ميان زود بر کنار شدند | ور چو ناصر شوي به حجت و داد | | گر تو کيخسروي به دين و به داد | نتواني به کنج غار نشست | | تا نشويي ز ملک ايران دست | زين دو خسرو چرا نياموزي؟ | | پند درويش اگر نيندوزي | تا بداني و ارجمند شوي | | تو به آموختن بلند شوي | صورتت سر بسر معاني شد | | چون نهاد تو آسماني شد | نه فلک نيز بر تو يابد دست | | نه زمين بر تو راه داند بست | نتواني، که سخت پيوندي | | گر چه ديريست کندرين بندي | که تواني شدن برون زين گل | | نه چنان بر زمانه بستي دل | که درين غار جاي ساختهام | | من بدين غار سرفراختهام | غيرتش چون رها کند بر غير؟ | | آنکه در غار سور دارد و سير | |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}